آن طرف تاريك است

بعد دو سال اومدم اینجا سر بزنم

اینجا تغییری نکرده هنوز. فقط سوت و کور شده. اون موقع ها اینجا برو بیایی بود. محله شلوغی شده بود آخریا. هر چی این اینجا برو بیا داشت خونه جدیدم تو یه جای خلوته. جز خودم و خونوادم کسی سالی یه بار هم از کوچه مون رد نمی شه. شاید دلیلش اینه که آدرس جدیدمو به کسی ندادم اما آشناها که دارن هم سر نمی زنن. گله ای هم نیست. همه سرشون شلوغه. راه ها هم خیلی دور شده کسی نمی تونه به کسی سر بزنه...

***

راستی چرا این دنیای مجازی انقدر بینهایته؟وقتی یه جاش خونه می سازی با شهرهای دیگه میلیون ها سال نوری فاصله داری. باید بری آدرستو بدی به بقیه تا بیان. اما آدرس پیدا کردن راحته، نیازی هم نیست از آدمایی که فارسی تو با زبون مادریشون جواب میدن آدرس بپرسی. وقتی میان خونه ات کم کم محله ات شلوغ میشه. یعنی انگار خودت جاده می کشی به سمت خودت. خودت کم کم بزرگش می کنی و یه موقع می بینی خونه ات تو قلب یکی از شهرهای شلوغ و پر سر و صدای اینترنته! اونوقته که اگه نخوای دیگه اون سرو صدا رو نمی تونی کاری کنی. نمیتونی خیابونایی که ساختی خراب کنی. دلتم نمیاد خونتو خراب کنی. این خلاف اخلاقه و انصافه! اونوقت همه چیز و ول کنی و فرار کنی. باید بری دوباره توی یه گوشه دیگه خونه بسازی و این دفعه یه کوره راه بیشتر براش نزاری تا شهر. یه کوره راه که شبا جز با مهتاب کامل نتونه کسی پیداش کنه. جایی که صدای کلیک کولوک و تق تق صفحه کلیدا و قیژ و قیژ کسایی که سوار لینکا می شن نیاد.

اگه قول میدی خیابونامو گشاد نکنی - به قول طلک فاحشه اش نکنی- می تونی بیای بهم سر بزنی.

اما سوار هیچ لینکی نشو. پیاده بیا....

alijoker.blogspot.com

اینکه آدم به خانه خرابه خود باز گردد حس عجیبیست. خواستم بگم که لینک ها اصلاح شدند و کامنتینگ درست شد. همین. امیدوارم این آخرین حرفم در این جا باشد.
اسباب و اثاثیه ام را در http://alijoker.blogspot.com چیدم. خوشحال میشوم آنجا ببینمتان.

سلام
دوستان عزیز این پایان علی جوکر است.
اگر در این چهار سال به من سر زدید ممنون و اگر نزدید وبلاگ جدید من در زمینه ترجمه بزودی راه اندازی می شود. خوشحال می شوم آنجا ببینمتان.

این وبلاگ تا زمانی که پرشین بلاگ معرفتش بکشد خواهد بود، تنها ممکن است گرد و غبار در و دیوارش را بگیرد. از تار عنکبوت که چه بگویم، تمام این دنیای مجازین تارهای بهم بافته ایست از این سوی دنیا به آن سو. اگر فکر می کنید سر هر کدام از تارها به یک سرور بیجان ختم می شود اشتباه می کنید. دیر یا زود شما هم به تارهایی خواهید رسید که سرشان کنج دل کسانی گره خورده که به امید آنند تا سر دیگرشان بر دلی بنشیند. اما اشتباه نکنید. نه بر تار اشک بریزید و نه بر تار عنکبوت خانه کنید، که سست بنیاد است.

باشد هبوط این صفحهات حتی برای ذره ای به صعودمان بیانجامد.

آشیل در تروا:

When in future they want to talk about us,

let them say I walked with giants.

Let them say I lived in the time of Hector, tamer of horses,

Let them say I lived in the time of Achilles...

ترجمه ای آزاد از همینگ وی در وداع با اسلحه:

من از گنگی  بطور احمقانه رمانتیک انتزاعات روزمره ما حالم بهم می خورد! کلمات انتزاعی مثل شرف، افتخار، مقدس، عزت، شجاعت، فرهنگ، و ... دیگر برایم هیچ مفهومی ندارند.

از سیامک مهاجری به شقایقی که دمپایی های صورتی اش مدتی ست جلو خانه ما پارک شده اند!

***

به شقايق كوچك و رنگارنگم كه سراسر اميد وشعف است

لرزش مواج چشمهايت

شبانه

علي نوراني

دارم روی یک ترجمه کار می کنم.

فعلا میتونید آخرین عکس های منو اینجا و بقیه رو اینجا ببینید.

*شخصيت و فضاي اين داستان كاملا خيالي هستند و هر گونه شباهت با واقعيت تصادفي مي باشد.

** عنوان داستان تنها جنبه كنايي و طنز دارد و بهيچ عنوان به منظور بي احترامي به مقدسات اسلام انتخاب نشده است.

النظافه من الايمان

وسایلش را که جمع می کرد چشمش افتاد به عکس روی صابون. یک زن نیمه برهنه موبور بود که داشت به آدم لبخند می زد و در نگاهش یک جور خواهش بود. احتمالا امریکایی بود. بوی صابون لوکس را خیلی دوست داشت. صابون را هم با بسته اش انداخت توی لگن و راه افتاد.

سرش را که شست می خواست لیف را بردارد که یکهو چشمش افتاد توی چشم های زن. همین طور که از دستانش آب می چکید پاکت کاغذی صابون را باز کرد و صاف چسباند روی کاشی دیوار. عجب عکسی بود. با خودش گفت که کاش همه حمام های خوابگاه اینطوری قاب عکس داشتند.

زن از نگاهش دست بردار نبود. شروع کرد به فکر و خیالات٬ گاهی به خود می خندید و گاهی جدی می شد. با خودش که ور می رفت هیچ صدایی نمی شنید. نه صدای آب و نه صدای بغلی ها. بعضي وقت ها فكر مي كرد آنها هم صداي او را نمي شنوند. در آخرين لحظه به اين فكر كرد كه ديگر از اين كار خسته شده است. توي فيلم ها ديده بود كه دانشگاه هاي خارج همه جوان ها آزادند. لابد همه كار هم مي كردند. "خب من هم اگر آنجا بودم همين كار را مي كردم!" يكدفعه عصباني شد و مي خواست به دين پدرانش فحش بدهد. اما اينكار را نكرد. ولي بخودش تا مي توانست فحش داد، كه چرا بايد ترم شش و معدل الف زيست شناسي باشد و تا بحال دستش هم به يك دختر نخورده باشد. آنوقت آن خارجي هاي احمق...

سعي كرد بي خيال اين فكر و خيال ها شود، اما نمي شد. حتي دبيرستان هم اين چيز ها را مي دانست. مي دانست كجايش براي چه كاري ساخته شده.

سرش را گرفت زير دوش. بعد طرف چپ، بعد طرف راست. صداي آب را خيلي دوست داشت. به اين فكر مي كرد كه اگر مي توانست فكرهايش را بنويسد غوغايي مي شد. خودش را خشك كرد و رفت. دختر را اما همان جا گذاشت، چون مي خواست بقيه هم بدانند كه او در لحظات آخر به چه فكر مي كرده. توي راهرو ياد دوستش افتاد كه نويسنده بود. اينطوري دخترها هم مي فهميدند او چه طرز تفكري دارد، شايد...

پيش نويس

6/2/86- 11:30 صبح

...

ماندرز.  نه، به اين خاطر كه شما يك ترسوييد، همون طور كه خودتون گفتيد. اما اگر ترسو نبوديد-؟ خداي بزرگ، چه رابطه تكان دهنده اي!

خانم الوينگ. خب، ما همه از چنين رابطه اي بوجود اومديم، اونجوري كه بهمون گفتن. و كي همه چيز رو تو دنيا اينجوري ترتيب داد، كشيش ماندرز؟

ماندرز. من در مورد چنين سوالاتي با شما بحث نخواهم كرد، خانم الوينگ. شما در چارچوب ذهني معنوي درست براي اون قرار نداريد. اما شما بخودتون جرات مي دين كه بگين اين از ترسويي شماست-!

خانم الوينگ. بهتون مي گم منظورم چيه. ترسيده ام، چون چيزي در من هست شبيه ارواح كه نمي تونم هيچ وقت خودمو ازش راحت كنم.

ماندرز. چي صداش كرديد؟

خانم الوينگ: ارواح گونه. وقتي رجينا و اسوالد رو اونجا ديدم، انگار كه ارواح رو ديدم. فكر مي كنم تقريبا ما همه ارواح هستيم- همه ما- كشيش ماندرز. فقط اون چيزايي كه از پدر و مادرمون به ارث برديم نيستن كه دارن توي ما راه ميرن، بلكه اونا همه جور افكار مرده و عقايد كهنه و قديمي اند.  اونا  در ما زنده نيستن؛ اما بهر حال در ما باقي مي مونن، و ما هيچ وقت نمي تونيم خودمون رو از شرشون خلاص كنيم. تنها كافيه يه روزنامه بگيرم و بخونم، تا ارواح رو بين خطوط ببينم. ارواح بايد همه جاي اين كشور باشن. اونا به اندازه لايه هاي خاك قطورن. و ما همه بشدت از نور مي ترسيم....

ارواح. از هنريك ايبسن

ترجمه از نروژي و معرفي: مايكل مير

ترجمه از انگليسي: علي نوراني

MANDERS. No, because you are a coward, as you put it. But if you weren’t a coward-? Great God in heaven, what a shocking relationship!

MRS ALVING. Well, we all stem from a relationship of that kind, so we are told. And who was it who arranged things like that in the world, Pastor Manders?

MANDERS. I shall not discuss such questions with you, Mrs. Alving. You are not in the right spiritual frame of mind for that. But you dare to say that it is a cowardly of you-!

MRS ALVING. I shall tell you what I mean. I am frightened, because there is in me something ghostlike from which I can never free myself.

MANDERS. What did you call it?

MRS ALVING. Ghostlike. When I heard Regina and Oswald in there, it was as if I saw ghosts. I almost think we are all ghosts- all of us, Pastor Manders. It isn't just what we have inherited from our father and mother that walks in us. It is all kinds of dead ideas and all sorts of old and obsolete beliefs. They are not alive in us; but they remain in us none the less, and we can never rid ourselves from them. I only have to take a newspaper and read it, and I see ghosts between the lines. There must be ghosts all over the country. They lie as thick as grains of sand. And we're all so horribly afraid of the light.

Ibsen, Henrik. Ghosts.

Translated from the Norwegian and introduced by Michael Meyer.

Translated from English: Ali Noorani

فوت یک استاد٬ خوب که فکر می کنم٬ باید خیلی دردناک باشد...

اکنون می دانم! دردناک است...

درگذشت دکتر دلشاد استاد عزیزمان را به گروه زبان و ادبیات انگلیسی دانشگاه شهید بهشتی تسلیت می گویم.

روحش شاد...

مراسم ترحیم فردا شنبه ۴/۱۲/۸۵ در دانشکده ادبیات دانشگاه شهید بهشتی

برگزار می شود

مراسم خاک سپاری نیز از همین محل انجام می شود

ایران اکونومیست: در پي نداشتن علائم حياتي به علت جمود نعشي،

استاد دانشگاه شهيد بهشتي ساعتها پيش از رسيدن اورژانس فوت شده بود

ايران اکونوميست:نحوه حضور امدادگران اورژانس تهران در محل كشف جسد يكي از اساتيد دانشكده ادبيات دانشگاه شهيد بهشتي تشريح شد.

اتاق بحران وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي در اين خصوص به ايسنا، اعلام كرد: مقارن ساعت 8:54 صبح روز چهارشنبه دوم اسفند ماه، طي تماس يكي كلانتري‌هاي شمال تهران با 115، امدادگران در جريان بدي حال يكي از اساتيد دانشگاه شهيد بهشتي قرار گرفتند.

به اين ترتيب عوامل اورژانس 9 دقيقه پس از اعلام حادثه، در موقعيت مورد نظر واقع در دانشكده ادبيات دانشگاه ياد شده حاضر شده و بررسي‌هاي اوليه را آغاز كردند.

بر اساس معاينات صورت گرفته دو تكنسين اورژانس مشخص شد: مرد 60 ساله به هويت دكتر صابر دلشادي كه كنار پله‌هاي يكي از طبقات دانشكده افتاده بود، به علت جمود نعشي فاقد علائم حياتي بوده و ساعتها پيش از رسيدن اورژانس فوت شده است.

با احراز اين موضوع، عمليات امداد و نجات بدون اقدام پزشكي به دليل جانباختن بيمار پايان يافت.

اين گزارش حاكيست كه پيكر اين استاد براي بررسي بيشتر توسط مراجع قضايي به پزشكي قانوني منتقل شده است.

گفتني است، مرحوم دكتر دلشادي با بيش از 20 سال سابقه كاري از اساتيد فعال و برجسته دانشكده ادبيات دانشگاه شهيد بهشتي بود كه مقاله‌هاي بسياري را تدوين كرده است.

اين نوشته را در كاغذهايم پيدا كردم.
نزديكترين تاريخي كه به اين نوشته پيدا كردم 18.12.83 بود. فرصت جالبي براي خودم بود تا تحول نوشته هايم را در اين دو سال بررسي كنم.
منتظر نظر شما نيز هستم!

*

مدتي است كه بي خبر مانده ام از تو و اين بي خبري مرا مي آزارد. هر روز تصاوير زيبايت را در ذهنم مرور كرده ام و هر روز دست به گوشي تلفن برده ام. اما باز دست كشيدم و با خود گفتم آخر تو چه مي داني؟ باز رفته ام سراغ عكس هايت. آه كه چقدر دوست داشتني هستي وقتي در ذهنم به من لبخند مي زني و چقدر خاطراتت را دوست دارم. براستي كه روياهايم را به هيچ قيمتي نمي فروشم، حتي به قيمت داشتن تو، چرا كه روياهايم هميشه با من هستند ولي تو اينگونه نيستي. سال ها زحمت كشيدم تا اين خاطرات را جمع كردم. اينها را نگه داشته ام براي تنهايي هايم، مانند اكنون. خوب مي دانم نمي داني كه زندگي ام چقدر لبريز است از اين اكنون هاي بي تو. كاش مي دانستي (13/12/83)

تهران روستایی بسیار بزرگ است. سیگار کشیدن یک خودارضایی عمومی است هرچند بنظر من خودارضایی قابل قبول تر است. بابا می گوید مگر وقتی من زورم نمی رسد لیمو شیرین بخرم تضاد طبقاتی نیست که وقتی پسرم می خواهد از جیبش باج سربازی اش را بدهد همه یاد طبقات می افتند. من می گویم اصلا چرا بین طبقات تضاد می افتد. گیریم که سقف طبقه اول بریزد پایین. سقف که بالا نمی ریزد که روی سر طبقه بالایی ها خراب شود. بابا می گوید تو هنوز این چیزها را نمی فهمی. در ایران همه چیز طبق مد و بروز است. مد قانون های ما هم ده تا دوازده روز و نیم بیشتر طول نمی کشد. این گربه وامانده چقدر میومیو می کند. راستی کدام مهمتر است؟ دختر اگر بوت نپوشد اصلا دختر نیست! حتی اگر عرض آن نصف ارتفاع یک متر و نیمی اش باشد. در تاکسی نشسته ام  و به طرح نوشته ام فکر می کنم. غرق غرق. کنار دستی ام نگران به من نگاه می کند. راننده فکر می کند من عصبی یا دیوانه ام.

مارکور در «زیرٍزمین»

ما همه دیوانه اییم فقط بعضی هایمان هنوز تشخیص داده نشده ایم.

بزرگ ترین جنباننده های جریان ها فلاسفه اند. ما که نداریم. در عوض راننده های عزیز زحمتش را می کشند. إه إه یادم رفت امشب باید در قطار بخوابم. عیبی ندارد. کنار دستی ام مهندس است. باید یک پیژامه اضافه همراهش باشد. راستی این ترک ها چرا جواب آدم را به ترکی می دهند؟

تا حالا کدوم گوری بودی؟ هیچی بابا رفته بودم تظاهرات! تو غلط کردی! چرا نمی خواهی بفهمی!‌ ما یه .... کردیم حالا هم مثل... من که تظاهرات نبودم٬ با بچه ها قرار داشتیم.

إه چه جالب! این آقای راننده عجب بلایی است. از آزادی حرکت کردیم خوردیم به چمران٬ از روی شریعتی رد شدیم و حالا رسیدیم به میدان انقلاب.  اینجا راهپیمایی باشکوهی برپاست. ببخشید من باید بروم به وظیفه دینی خودم عمل کنم و در صحنه حاضر شوم....

من دارم سرم درد می کند. فکر می کنم اینجا همانجایی است که «همه چیز» دارد در آن «دور سرم می چرخد» و من هم که کلا از چرخ و فلک و تاب حالم بهم می خورد. می خواهم جایی بنشینم که صاف و ثابت باشد. راستی من چقدر آدم روشنفکر و دوست داشتنی هستم که اینقدر معلومات عمومی دارم و می توانم راجع به همه چیز نظر بدهم.

این یک نظر شخصی بنده می باشد و اصلا به هیچ کس هم مربوط نیست. اصلا من غلط بکنم که اسامی٬‌اشخاص٬ و چیزهایی که در اینجا نوشته شده اند شباهتی به واقعیت داشته باشند. سانسور. با اینحال هیچ وقت.

ساعت شماطه دارم را كه صورت به زمين روي ميز است بر مي دارم. خوابيده است. كوكش مي كنم. هر بار يك دور. صداي جغجغه مانند چرخاندنش آدم را به گذشته ها مي برد.  بعد از چند دور دميدن، تيك تيكش دوباره جان مي گيرد. من خداوند زمانم!

آرام و بی سر و صدا وارد می شوم. اولین میز یک جای خالی دارد. خوشحال آنجا می نشینم٬ کاپشنم را روی دسته صندلی آویزان می کنم. اینجا چه بوی خوب و خنکی می آید! وسایم را٬ باز هم آرام و بی سر و صدا٬ از کیفم بیرون می آورم - ناگهان تصمیم می گیرم ساده تر بنویسم- خودکارم خیلی قشنگه ولی حیف که نوکش یه خورده خراب شده. خیلی بد می نویسه تازگیها. کتابم رو باز کردم و خواستم درس خوندن رو شروع کنم. خط اول کلمه سوم مهم بود. زیرش خط کشیدم. ولی خودکار اصلا خوب خط نکشید! اعصابم خورد شد. اینجوری نمی شه درس خوند اصلا! آروم پا شدم و از فروشگاه ابتدای ساختمون یک خودکار آبی خریدم. یه لحظه موندم که چه رنگی بگیرم. ولی آخرش هم نتونستم طاقت بیارم. آبی. حس خیلی خوبی دارم. نشستم کتاب رو بستم و یک کاغذ سفید روش گذاشتم. آرام و بی سر و صدا... شروع کردم. این دو تا دارن بدجوری تحریکم می کنن. خیلی جالبه واسم. هر کسی داره اینجا درس می خونه. من هم آروم توی این سکوت وسط این همه آدم دارم واسه خودم دنیا خلق می کنم. مثل کسی که داره توی کلیسا بچه درست می کنه! واستا ببینم! این خودکار روون نمی نویسه! ولی اشکال نداره٬ عوضش بوی جوهر آبی شو همین الان دارم حس می کنم.

نوشتن درباره نوشتن. این همیشه یکی از موضوع های مورد علاقه من بوده. شاید دلیلش این باشه که این یکی علمی نمی خواد. چیز عجیب و غریبیه. مثل اینکه دو تا آینه روبرو هم بزاری٬ یکی تصویری که تو اون یکی هست نشون بده و اون یکی هم انعکاس تصویر توی آینه روبرویی رو. در حالیکه هیچ چیزی وسط نیست. چیزی ننویسی و راجع به نوشتن بنویسی! من همیشه دوست دارم خودکارم سرش روش نباشه. اینجوری سبک تر می شه. آدم احساس می کنه خیلی حرفه ای تره اینجوری! البته هر چند همه این ترجیجات من خیلی سطحی هستن چون معمولا قلم من دکمه های کیبوردن. با کیبورد نوشتن رو دوست دارم چون مثل پیانو زدن می مونه. مخصوصا تایپ ده انگشتی. همه انگشت های دستت رو می زاری روی دکمه های کیبورد. انگار می خوای با انگشتات اونو ببلعی. بعد شروع می کنی به نواختن. گاهی اوقات چند نت رو هم با هم می زنی. اگه بتونی سریع تایپ کنی محشره. ولی یه اشکال هم داره: آدم هیچ وقت نمی تونه همون طور که کاغذ روی میزشو بغل می کنه پیانوشو بغل کنه. این جوری احساست کامل منتقل نمی شه. ولی شاید همین ولع آدمو بیشتر می کنه!

اشکال من اینه که همیشه یک نفس کار می کنم. الان سه چهارم صفحه رو نوشتم بعد متوقف شدم. عادت ندارم روی چیزی بیشتر از یه بار کار کنم. بقول دوستم واسه همینه هیچ وقت حرفه ای نمی شم!

راستی من همین امروز یه نفر رو توی دنیای سایبر بدنیا آوردم. دستشو آروم گرفتم و براش یک وبلاگ ساختم. خودش حرفه ای معاشقه با کاغذ و قلم و کتاب بود. اما از پیانوی «شیک و پیک» خجالت می کشید. وبلاگشو که ساخت از اسمش خوشش نیومد. بعد مجبور شدیم حذفش کنیم. حذف کردن وبلاگی که هنوز شروع نشده مثل سقط جنین بود. بهش گفتم تو قتل نفس کردی. ولی بعدی رو نگه داشت. بهش گفتم شروع کن. پست مطلب جدید. عنوانشو نوشت آغاز. نمی دونی چقدر بدلم نشست. انگار سالها بود که این کلمه رو نشنیده بودم. مشغول خط خطیه کاغذ مونیتورش بود که پا شدم. بهش گفتم: [بعدٍ نوشتن «ثبت مطالب»‌رو بزن٬ من می رم.]

پا شدم. وقتی ازم تشکر کرد حس خوبی بهم دست داد. اون هنوز داشت با کیبورد کلنجار می رفت...

این خودکار مسخره حالمو بهم زد! باید یک دیگه بخرم!

فید منتخب من

امکانات جانبی

  RSS 2.0